Menu

Eindstation

Het is een station waar men niet zitten kan ik hang mijzelf te leun aan uitgebouwde richels en overzie perrons die als kades wachten op langgerekte schepen op dubbele sporen wie hier niet moet zijn gaat verder of terug er is iemand neergevallen zomaar zonder aan te geven dat het gebeuren zou een groepje mensen […]

Wintertijd

De bomen krommen zich als oude mannen maar vertonen souplesse en buigen als jongens terug als de wind weer liggen gaat een groene regen bedekt de grond met goud en geel en laat de mens zich tobbend zien, zijn eigen pad vegend het zweet van het gelaat een golvenzweem over de velden, het water dat […]