Menu

Konar konmaz çarkına gecenin
uykuya varıyor kaybolanlar
derinde gürleyen dehlizlerde,
ama aydınlık olduğumuz her yer.

Kollarımız pür çiçek
yıllarca biriken küstümotu;
altın yağıyor köprüden köprüye
ırmağa soluksuz.

Ayazdan bir ışık,
daha da soğuk kapıda mermer,
ve fiskiyelerin küvetleri
inmiş yarıya çoktan.

Ne olacak şimdi, biz, özlemden
sendeliyorsak savrulan saç uçlarımıza kadar,
orada durup sorunca: ne olacak şimdi
geçersek güzelliğin sınavından?

Kaldırmışlar bizi ışığın arabasına,
ayıkken de, kaybolmuşuz
yüksekte, dehaların caddelerinde
ama nerede yoksak, orası bir gece.

Çeviren: DANYAL NACARLI

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.