Menu

Gözlerine ne zaman baksam
Mavi bir su akar
İstanbul şarkıları içinden.
Senden duydum
Bu şarkıların gizemli hüznünü,
Senin şarkılarında gördüm
Sessizliğin gözyaşını.
Yüreğime köz düştü
Yakar can evimin düşlerini.

Sana hangi gülleri getireyim, Meline?
Hangi renklerle donatayım evreni?
Nakışlara, şarkılara, çiçeklere bile sinmiş
Seksen yıldır dinmeyen
O korkunç yaranın acısı!

Kim kopardı ham meyveyi Ararat’ın dalından?
Kim ekti bu barbarlık tohumunu dağa taşa?
İkimiz bu toprağın çiçek açmış dalıydık
Seni kırdılar güpegündüz,
Öfkem suskunluğumadır.
Ani’de açmaz artık bahar sensiz!

Bu Boğaz mavi miydi, Meline?
Bu Boğaz hep mavi miydi
sen bildin bileli?
Bu şarkılar, bu ezgiler
Bu hamparsum notaları
Hep ağlar mıydı Bizans’tan beri?
Nasıl da yalnız kalmışım,
Nasıl da aldatılmışım
Senin yalnızlığında.

Ben yenile görüyorum
Tarihin çığlığını
Senin dinmeyen özleminde.
Sen varlığımın vazgeçilmezliği,
Toprağımın bereketisin.
Ne dostluk olur, ne kardeşlik
Senin yüreğin
Benim yüreğimde
Özgürce gülene dek.

1994

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.