Menu

Yalvardım Zeus’a heyhat!
Tanrıların katından atılmak için.
Bekliyordum elbet kaçınılmazdı,
Gökleri delen o alaylı kahkahalar işittiğim.
Dionysos’un elinden çıkmaydı
göğsüme çarpıp bulutlara savrulan altın kadeh
ve Ambrosia gölünü adımlamıştı Hera
delirdiğimi söyleyerek her anında.
Tanrıların hiç durmadan hatırlattıkları
insan olmanın dayanılmaz acısıydı bana.

Yalvardım Zeus’a heyhat!
Bir bedeni duyumsamak için.
Zehir de olsa tadında yaşamı içmek isterim dedim.
Sefaletin en büyüğüne layık gör beni hadi,
cezalandırmak için kendini bilmez cesaretimi.
Ben ki bile bile ölüme mahkumiyeti,
tatmak, görmek, hissetmek
ve anlatabilmek isterim sonsuza dek,
var olmanın ruhuma yaşatacağı memnuniyeti.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.