Menu

Het is een station waar
men niet zitten kan
ik hang mijzelf te leun
aan uitgebouwde richels
en overzie perrons
die als kades wachten op
langgerekte schepen
op dubbele sporen
wie hier niet moet zijn
gaat verder of terug

er is iemand neergevallen
zomaar
zonder aan te geven
dat het gebeuren zou
een groepje mensen er omheen
ze dralen en weten niet
hoe hiermee om te gaan
het ligt zo stil en onbewogen
zo breekbaar ook
sinds de ongeziene val
zou het duren voordat
het zichtbaar is
of dat er hulp te voorschijn komt
ik weet het niet
misschien is het vallen
geen fysieke kwestie
maar het eind van een
onnoemelijk verdriet.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.