Menu

De bomen krommen zich
als oude mannen
maar vertonen souplesse en
buigen als jongens terug
als de wind weer liggen gaat

een groene regen bedekt de grond
met goud en geel en laat de mens
zich tobbend zien, zijn eigen pad
vegend het zweet van het gelaat

een golvenzweem over de velden,
het water dat op de landen staat
de stengels van het mais schurken
samen om stand te houden
nog even te overleven

grassen verstopt onder blad
stoppen met groeien zoals
alles verstijft in dit jaargetij

vogels klauwen zich vast
en bewegen met de takken
in de wind en zie: ze genieten
ervan om mee te deinen
wat hebben zij
zo anders dan wij
te verliezen.

Tekening Atila Kanbir

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.