Menu

een huis dat wankelt in de schemer
mijn stad zij slaat de ogen neer

plastic ankers op vier meter
de bodem is niet meer dan
twintig ijle tassen diep

even mag ik mee naar binnen
waar water land raakt

leven ondergaande dieren
en stille demonstranten
de contouren van een laatste stap

ik zie je – broer die ik nooit eerder
zo zacht en onversneden sprak

op elke hoek
verrijst jouw wereld

ik weet je kunt niet langer blijven
maar je gaat niet meer
voorbij

niemand is overbodig

maar ik geloof mijn eigen woorden niet
het is in alles dat ik je ontga

het vonnis is geveld
een spel wil het niet worden

ik ben een reiziger in wartaal
besta uit een handvol uitgelekte verhalen
en een vloed aan vragen

zij die dit onderpand bewonen
zijn de laatste patronen
van een schijnbeweging

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.